ห้องนั่งเล่นของกระต่ายป่วย

แล้ววันนี้ มันก็เกิดขึ้นกับผม

วันศุกร์ ความจริงจะมีความสุข แต่วันมันไม่สุกเท่าไหร่ เลยกลายเป็นทุกข์ไป ราวๆ     10 โมงเช้าเวลาอันพอเหมาะที่ชีวิตหนึ่งๆ จะเริ่มเดินและกระทำสิ่งใดสิ่งหนึ่งให้กับตนเอง

ผม ยืนอยู่กลางทะเล....ในระยะรัศมีเกิน 1 กิโลเมตร ไร้สิ่งมีชีวิตอื่นนอกจากคนดูแลที่พัก ฝูงปลา และหมาทะเล ผมค่อยๆ เดินลงน้ำทีละก้าวจนระดับสูงเท่าต้นคอ หยุดและมองไปรอบๆ ภาพที่เห็น ราวกับ ผม ‘หลงทาง’

ในหัวมีเสียงดังสับ-สน-ปน-เป พยายาม หยุด ที่จะฟังเสียงลมที่พัดผ่านผิวหน้าไปเบื้องหลัง ผมยกร่างที่หนักอึ้งลอยตัวบนพื้นน้ำ แผ่นฟ้าเท่านั้นที่อยู่เบื้องหน้า

บ่ายแก่ๆ คำตอบที่รอคอยถูกส่งผ่าน สายโทรศัพท์ ประโยคที่ไม่อยากฟังมากที่สุดไหลผ่านส่วนของ หู ทั้งหมดจนถึงเส้นประสาท ผมได้แค่พูดกลับไปด้วยน้ำเสียงที่ยิ้มแย้ม ด้วยความเกรงใจ ด้วยความกลัวที่เขาจะเป็นห่วง และด้วย 3 พยางค์สั้นๆว่า                 “ไม่เป็นไร” .....

ผมกดวางหูโทรศัพท์ หยดน้ำที่หล่อมาจากใจและความรู้สึกกลั่นไหลออกมากอย่างไม่อาจโกหกตัวเองได้  “เสียใจครับ”

พรุ่งนี้ต้องก็บของกลับบ้าน ผมเดินลงไปถ่ายรูปที่ชายหาดอีกครั้ง แต่เสียงโทรศัพท์เมื่อตอนบ่าย ยังวนเวียนอยู่ในหัวจนไม่มีสมาธิที่จะทำอะไร ผมวางกล้องตัวโปรดไว้บนชายหาด หายใจเข้าเต็มๆปอด และวิ่งลงทะเล

วันนี้ผมได้เติบโตขึ้นอีกครั้ง