ห้องนั่งเล่นของกระต่ายป่วย

กรุงเทพ

พื้นที่ที่มีอะไรหลายๆ อย่าง ดี ไม่ดี บางทีก็ดี บางทีก็ไม่ดี

อะไรหลายๆ อย่าง วุ่นวายซะด้วยซิ ....อยากจะบอกว่า....

"ไอ้เหี้ย !! กูเบื่อโว้ย"

อ่ะ งงๆ งงสิครับว่าผมเป็นบ้าอะไร ผมพยายามคิดว่า ผมยัง

ยัง ยัง  เป็นตัวเองอยู่ (มากแค่ไหนกันนะ) ก่อนเรียนจบ ผม

ก็มาฝึกงานที่กรุงเทพ ณ เวลานี้ ผมก็ทำงานอยู่ที่นี่

ก็เข้าใจว่ามันถึงเวลา ผมควรที่จะรับผิดชอบชีวิตตัวเอง

แต่เมื่อไรที่ใจเริ่มอ่อนแอ ไม่ว่าตอนนั้นจะยืนอยู่คนเดียว

หรือนั่งอยู่บนรถเมลที่มากมายเต็มไปด้วยคนรอบข้าง...แต่

ข้างในมันช่างหนาวจับขั้วหัวใจ คิดถึงวันเก่าๆ ที่ผ่านไป

[ใช้มือถือโซนี่ อิเล็กซัน i160w ถ่ายขณะนั่งกระป๋อง]

[ถนนเส้นทางไปศาลอาญา-ธนาคารไทยพานิชณ์]

 [ถนน เส้นวิภาวดี - รังสิต]

ทุกๆ วันต้องทนกับรถ คน ควัน คิดว่าคงมีอีกหลายๆ คน

ที่ตื่นเช้าตั้งแต่ไก่ยังไม่นอน ข้าวเช้าแทบไม่เคยตกลงท้อง

วิ่งหัวฟูขึ้นรถ เบียดกับฝูงมนุษย์ เพิ่งจะอาบน้ำมาใหม่ๆ เหม็นอีกแล้ว !!

ทำงาน ทำงาน ทำงาน ทำงาน กิน ทำงาน ทำงาน ทำงาน ทำงาน

รอรถกลับบ้าน รอ รอ รอ รถติด กลับบ้านดึก อาบน้ำ กินข้าว นอน - -

ผมคิดแต่ว่า ตอนนี้พยายามตั้งใจทำงาน เพื่อวันนึงจะสามารถ

ทำตามใจ ตามเส้นทาง ตามฝันของผมบ้าง

คงไม่เพ้อเกินไปที่สักวัน

ฝันจะอยู่ไม่ไกลเกินเอื้ม นี่คือเหตุผลหนึ่ง ที่ผม.....ยังแพ้ไม่ได้ ^^

ขอให้ทุกคนที่ผมรัก...นอนหลับฝันดีครับ

edit @ 18 Jul 2008 23:43:27 by