ห้องนั่งเล่นของกระต่ายป่วย

2 อาทิตย์ ที่ผ่านมามีโอกาสไปเที่ยวเขาใหญ่ เพราะอากาศที่กรุงเทพฯ เริ่มเย็นๆ เลยเป็นแรงบันดาลใจให้ครอบครัวเก็บของออกเดินทางกันทันทีสู่จังหวัด นครราชศรีมา

ขอบคุณเว็บ www.longdo.com สำหรับแผนที่ครับ

------------

[ระหว่างทาง]

พอถึงหน้าอุทยาน --

ให้ตายเถอะ!! ทำไมคิวรถมันเยอะยังงี้ว๊ะเนี่ย?!?

พ่อเลยลุยมุ่งขึ้นข้างหน้าอย่างเดียว วิวข้างทางหร๊อ ดินโป่งหร๊อ หรือที่ดูนกหร๊อ ฉันไม่สนใจ เพราะเป้าหมายของเราคือ ที่ปักเต็นท์ดีดีนั้นเอง!!

พอถึง--

ป๊าบบบบบ ยังมีที่ตรงนั้น (ที่ปักเต็นท์เก่าของพวกเรา) ก็รีบวิ่งไปเลยไม่ลังเล เหมือนต้องเอาธงไปปักตอนปีนขึ้นเขาอเวอเรสยังไงยังงั้น กางเต็นท์เสร็จก็ได้พักผ่อน เปิดเพลงเบาๆ จากมือถือ นั่งอ่านหนังสือ นอนเล่น และทำมาม่ากิน คือกิจวัตรประจำที่เราทำก่อนถึงเวลาของ Camping!

[ว่างๆ ไม่มีไรทำลมเย็นๆ นอนเล่น แล้วก็เจอมุมนี้เข้า]

[ของว่างก่อนอาหารเย็น]

[น้องสาว]

[อีก 2 สิ่ง ที่รัก พอๆ กัน]

ลมเย็นๆ นี่มันสบายซะจริง อ๊าาา..รื่นรมณ์ๆ

--
แต่แล้ว....กลิ่นของหายนะก็ลอยมาอย่างคลุ้งๆ

ประมาณ 4-6 โมงเย็น ฝูงคนยังกับฝูงฮายีน่าออกหาเหยื่อ มันทยอยมาจากไหนไม่รู้เยอะมากๆ รถจนติดบนเข้าใหญ่เลยก็ว่าได้ (ตูจะบ้า) รถติดบนเขาใหญ่เนี่ยนะ เเล้วเต็นท์ข้างๆ ก็เริ่มมีคนเข้ามามากขึ้น เสียงดังมากขึ้น เมากันมากขึ้น แน่นอน มันหนวกหูมากขึ้นด้วย ผมพยายามอดทน อดทน และอดทน เราตั้งใจจะรอให้ Camping จบก่อน แล้วค่อยว่ากัน

--
Camping ในความหมายของพวกเราคือ ช่วงเวลาที่เราทำกับข้าว นั่งล้อมโต๊ะ กินข้าว และพูดคุยกันในครอบครัว อ่า...ตอนนี้แหละสุขสุดๆ อาหารฝีมือแม่ยิ่งตอนมาเที่ยว บวกกับทำในเครื่องครัวที่ใช้สำหรับ camping โดยเฉพาะยังงี้แล้ว ยิ่งอร่อยอีกล้านเท่า

 

 

--
กินเสร็จก็ล้างจาน เสร็จก็เตรียมส่องสัตว์ (ตรงนี้จะมีกวางกับเม่นลงมาให้เห็นบ่อยๆ) ดูดาว กินชา/กาแฟ และนอน แต่ระหว่างนั้นสิ ไอ้พวกบ้ามันแหกปากกันอยู่ได้ ไม่รู้หรือไงว่าในอุทยานเข้าไม่ได้ส่งเสียงดัง (wvhlyfouj!!) น่าโมโหมากครับ กวาง เกวง เลยไม่ต้องออกมากัน ไม่รู้จะกรี๊ดกร๊าดอะไรกันนักหนา สงสัยเป็นพวกเห็นธรรมชาติแล้วอยากจะกู่ก้อง - -" ดูนั้น กินเสร็จก็ทิ้งขยะแหมะไว้ตรงนั้น น่าฆ่าทิ้งจริงๆ (นี่มันในป่านะเว้ย ป่า) นึกภาพไม่ออกเลยว่าลูกหลานมันจะถูกสอนมายังไง แล้วยังมีหน้ามาว่าเด็กสมัยนี้อีกว่าทำตัวไร้สาระ ก็ดูพวกเมิงเซ่ (อ่ะ เลือดขึ้นหน้าจนออกนอกเรื่อง ขอโทษครับ - -")

สุดท้ายขนาดเจ้าหน้าที่ก็มาห้ามแล้วมันก็ไม่ยังฟังกัน คงเพราะคนเยอะมาก (ย้ำ เยอะมาก!) ดูแลไม่ทั่วถึง เราและคนอีกหลายกลุ่มที่ต้องการมาเที่ยวธรรมาชาติจริงๆ เลยต้องอดทนกล้ำกลืนกันไป ขนาดหลอกด่าให้มันได้ยิน ยังไม่สำนึกอีกแหนะ เว้ย อะไรว๊ะ

--
เช้า เราตื่นแต่เช้า เพราะไอ้พวกนั้นยังคงไม่เลิกราที่จะทำเสียงดังแต่เช้ามืด!!!

'เฮ้ยกูยังไม่ได้นอนเลยวะ'

'เออ เก่งว่ะเมิงทำได้ไงว๊ะ'

'เฮ้ยตื่นๆ ตื่นกันได้แล้ววววว เอกอี้เอ๊กเอกกกก'

ผมตื่นมาด้วยความหงุดหงิด พวกมันเล่นปลุกกันทั้งป่าเลยที่เดียว มันน่าภูมิใจมากหรือไงที่ทำให้ชาวบ้านตื่นกันได้เนี่ย น้องสาวผมก็ร่ายคำสาปใส่พวกมันอย่างไม่ขาดสาย แต่สงสัยแรงอาฆาตคงไปไม่ถึงเลยไม่ได้ผล

สักพักแม่ก็ตื่นมาทำข้าวเช้า ผม พ่อ แลน้อง ก็ช่วยกันเก็บเต้นท์และข้าวของบางส่วนก่อนเพื่อจะได้ไม่ต้องมาเหนื่อยมากทีหลัง บรรยากาศตอนเช้าก็ดีครับ สดชื่น (ถ้าไม่มีพวกนั้นอยู่คงจะดีมากเลยทีเดียว)

มันจะฆ่าผ๊มมมม

พ่อให้ห้เก็บของ แต่ตอนนั้นเบื่อเลยนอนเล่น (แต่เก็บไปเยอะเเล้วนะ ไม่ได้อู้)

ไอ้กวามาเห็น มันเลยจะเอาค้อนทุบให้ตาย -"-

[แต่แล้วก็ขอเล่นด้วย]

[เริ่มเบื่อเเล้ว]

--
สงสัยเป็นเพราะคนเยอะ บวกกับอากาศที่ยังไม่เย็นเต็มที่ ทำให้เขาใหญ่ไม่หนาวอย่างที่หวังไว้ คราวหน้าถ้าจะมา คงต้องมาวันธรรมาดาดีกว่า คนคงไม่เยอะเท่านี้ แถมจะได้เห็นเม่นด้วยนะ

มาช่วยกันดูแลรักษาธรรมชาติและป่าไม้กันเถอะครับ