ห้องนั่งเล่นของกระต่ายป่วย

วันนี้ กรุงเทพฯ อากาศเย็นมากๆ มากกว่าที่คิดไว้ซะอีก

อยู่ดีดี ก็รู้สึกหนาวขึ้นมาจับขั้วหัวใจ

ผมยืนอยู่หน้าต้นคริสมาสตร์สีขาวต้นใหญ่ที่ประดับด้วยแสงไฟสว่างสดใส

เสียงเพลงบรรเลงดนตรีกล่อมกังวาลไปรอบๆ ดึงบรรยากาศอบอุ่นให้เข้ามา

ฝูงชนเบียดเสียดล้อมรอบกันและกัน

ผมเห็นรอยยิ้ม เสียงหัวเราะ ความหวัง และความรัก กระจายอยู่ทั่วบริเวณ

แต่..ในภวังค์นั้น

กลับรู้สึกว่า ผมยืนอยู่ลำพังใต้ต้นคริสมาสตร์นั่น

ราวกับทุกสิ่งหายวับไปกับตา

หัวใจเหมือนถูกบีบอัดเพราะเรื่องราวมากมายต่างพลั่งพลูออกมา

เหตุผลเพราะข้างในนั้นบรรจุด้วย

ความรัก

ความทรงจำ

และ ความเหงา

หยดน้ำที่แสนบริสุทธ์

ถูกกลั้นออกมาจากความซื่อสัตย์ของร่างกายที่ไม่สามารถจะปฏิเสธได้

บ้าชะมัด

วันหน้า..ให้สัญญาจริงๆ ถ้าเจอเธออีกครั้ง ผมจะไม่โกหกว่า

ผมคิดถึงเธอแค่ไหน